Του ΚΩΣΤΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ*
Πού πάει η Αριστερά; Αυτό το ερώτημα είναι εξαιρετικά καίριο. Γιατί ο τρόπος με τον οποίο θα αντιδράσει η ελληνική κοινωνία στο καταστροφικό πείραμα που υφίσταται, θα εξαρτηθεί από την αυριανή Αριστερά. Πειραματιστές και πειραματόζωα προσβλέπουν σ' αυτήν.
Η σημερινή Αριστερά είναι μια εκβιασμένη μεταπολεμική κατασκευή των επιτελών της που όλο ξεκόβει από τις ανάγκες της κοινωνίας και όλο προσαρμόζεται με το αζημίωτο στις απαιτήσεις του εξουσιαστικού συστήματος.
Και επειδή το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί πια να αντέξει το ευεργετικό «εμβόλιο» μιας πραγματικά αριστερής πολιτικής, οι επιτελείς της Αριστεράς, αντί να χάσουν το σύστημα, προτιμούν να ναρκώσουν την κοινωνία.
Από τον Δεκέμβρη του 2008 το πολιτικό παιχνίδι έχει κατέβει οριστικά στο επίπεδο της κοινωνικής βάσης.
Στα πεδία των «αγορών» τα δίκτυα της γραφειοκρατίας, σε αντιπαράθεση μεταξύ τους, εκστρατεύουν ενάντια στις κοινωνίες.
Οι συγκρούσεις της πολιτικής σκηνής διατηρούνται ως θέατρο στο πλαίσιο του Τηλεοπτικού Κοινοβουλίου, ενώ στην κοινωνική βάση η πραγματική σύγκρουση έχει ήδη αρχίσει.
Μιλάμε εξ άλλου για την Αριστερά μιας κοινωνίας που από υλικοτεχνική άποψη έχει ήδη φτάσει σε συνθήκες κομμουνισμού και οι εξουσιαστικοί θεσμοί την κρατούν ακόμα σε συνθήκες λιμοκτονίας και αλληλοεξόντωσης.
Η σημερινή Αριστερά των επιτελείων, είτε με την ενότητα είτε με την καθαρότητα, συμβάλλει στην αλληλοεξόντωση αλλά ευτυχώς δεν έχει καμιά ελπίδα να επιβιώσει.
Και άλλωστε στο ανούσιο θέατρο της πολιτικής σκηνής έχει πέσει κιόλας η αυλαία.
Δεν μένει λοιπόν παρά η Αριστερά της κοινωνικής βάσης.
Θα αποτινάξει τους δικούς της εξουσιαστικούς θεσμούς.
Θα διαλύσει ξεπεσμένα και ανυπόληπτα επιτελεία της.
Θα συγκροτηθεί από την αρχή, μέσα από μια σκληρή ιδεολογική σύγκρουση, σε μια νέα πραγματικά συνεκτική μορφή οργάνωσης, χωρίς ιεραρχία, χωρίς αυθεντίες.
Αυτός είναι ο δρόμος της πολιτιστικής αλλαγής που αναπόφευκτα θα πάρει η Αριστερά και η κοινωνία.
* Αρχιτέκτονας www.critici.gr
Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010
Τσιπρα λες ψέμματα!
Δήλωσες on camera οτι ο Προβόπουλος έδωσε "τις απαντησεις" στις όσες "απορίες" σου δημιουργησε η συνέντευξη Παπανδρέου.
Δήλωσες οτι ο Προβόπουλος έδειξε στο υπόμνημά του οτι εφοσον οι πολιτες "επιβραβευσουν" την κυβερνητικη πολιτικη, την επομένη των εκλογών, θα έχουμε ΜΕΙΩΣΗ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ, ΝΕΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ, ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ!
Η Έκθεση Προβόπουλου αναφέρει ΡΗΤΑ :
"Η δημοσιονομική προσαρμογή, για να είναι πιο αποτελεσματική τα επόμενα χρόνια, πρέπει να στηριχθεί κυρίως στη μείωση των δαπανών.
Είναι βέβαια γεγονός ότι από την έναρξη εφαρμογής του Προγράμματος μέχρι σήμερα η μείωση των δαπανών ήταν μεγάλη.
Στηρίχθηκε όμως κατά κύριο λόγο στην περικοπή των μισθών και των συντάξεων, ενώ υπάρχουν μεγάλα περιθώρια για ουσιαστικές μειώσεις των δαπανών εφόσον αντιμετωπιστούν και εξαλειφθούν δομικές αδυναμίες του κράτους που παράγουν χρόνια ελλείμματα και χρέη. "
Στις προτάσεις του ο Προβόπουλος αναφέρεται ΜΟΝΟ σε επιδόματα Δημοσίων υπαλλήλων για τα οποία ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΚΟΠΟΥΝ αλλά ΝΑ ΤΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΟΣΟΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ!
Συγκεκριμένα :
«Σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο, επιδόματα ή άλλες μισθολογικές ρυθμίσεις που δίνονται σε μερικές δεκάδες υπαλλήλων με εξαιρετικά προσόντα ή με ειδικές συνθήκες εργασίας είναι πολύ εύκολο να διεκδικηθούν στη συνέχεια (με επιτυχία) και να χορηγηθούν σε εκατοντάδες χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων και μάλιστα αναδρομικά.
Απαιτείται πλήρης επανεξέταση και κατάργηση όλων των νομικών διαύλων μέσω των οποίων επιτυγχάνονται αυτά τα αποτελέσματα».
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!!!
ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΤΡΩΝΕ ΜΕ ΧΡΥΣΑ ΚΟΥΤΑΛΙΑ!!!
ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΔΥΟ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ!!!
Τσίπρα, τον Μάιο, κατά την ψήφιση του μνημονίου, επεσα σε κουβέντα δημοσίων υπαλλήλων στην Αλεξανδρούπολη. ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ηταν ανάστατοι για τις μειωσεις στους μισθούς τους.
Εμφανίστηκε ένας άλλος Τσίπρα, επίσης δημόσιος υπάλληλος! Και τους ενημέρωσε μεσα στην τρελή χαρά, πως περιμένει να του εκταμιεύσουν 70.000 ερώ (!!!) ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ, ως ΕΠΙΔΟΜΑ για την ανέγερση της ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ του!
ΤΙ ΕΙΧΕ ΣΥΜΒΕΙ ΤΣΙΠΡΑ ΘΑΡΡΕΙΣ;
Υπάρχει νόμος, ο οποίος εδινε ΕΠΙΔΟΜΑ ΓΙΑ ΑΝΕΓΕΡΣΗ 1ης ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ ΣΕ ΠΑΡΑΜΕΘΩΡΙΟ σε Δημόσιους Υπαλλήλους που η καταγωγή τους δεν ηταν από παραμεθόριο, προκειμένου να ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΣΕ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΕ ΠΑΡΑΜΕΘΟΡΙΟ ΠΕΡΙΟΧΗ!
Σήμερα, ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ, κερδίθηκε το δικαίωμα ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΜΕΘΩΡΙΟ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ, να ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΠΙΔΟΜΑ!!! Αλλος 30.000 ευρώ... άλλος 50.... άλλος 100.000 ευρώ!!!!
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ρε Τσιπρα να δω κι εγω λιγα ο ΕΡΜΟΣ; Που ουτε δανειο δεν μπορώ να πάρω να αλλαξω το σαράβαλο;
EINAI ΔΙΚΑΙΟ αυτό Τσίπρα;
Ο Προβόπουλος Τσίπρα, αναφέρεται ΟΧΙ ΣΕ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΚΑΠΗ, αλλά σε ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΠΑΡΟΧΩΝ ΤΟΥΣ!
Συγκεκριμένα :
«Από τη στιγμή που η πολιτεία βρέθηκε στην έσχατη ανάγκη να μειώσει τις συντάξεις, η λειτουργία των ΚΑΠΗ (με χρήματα των δήμων, τα οποία παίρνουν από το κράτος) δεν έχει κανένα νόημα.
Είναι προτιμότερο τα χρήματα αυτά να διατεθούν για αύξηση των συντάξεων.
Είναι γνωστό από τη θεωρία του καταναλωτή ότι η χρησιμότητα για τους καταναλωτές αυξάνεται περισσότερο με τη λήψη ενός χρηματικού ποσού, παρά με τη λήψη συγκεκριμένων αγαθών ίσης χρηματικής αξίας.
Δεν θα πρέπει επομένως να συνεχιστούν τα προγράμματα εκδρομών των ΚΑΠΗ στο εξωτερικό με επιχορήγηση των δήμων ούτε οι επταήμερες καλοκαιρινές διακοπές με κάλυψη ολόκληρου του κόστους από τους δήμους.
Εξάλλου, με τον τρόπο αυτό θα εξαλειφθεί και η διαφθορά που συνδέεται με τη λειτουργία των ΚΑΠΗ».
Tσίπρα, Η ΜΑΝΑ μου, τους τελευταίους 5 μήνες, ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΚΡΙΣΗΣ ΔΗΛΑΔΗ, έχει κάνει ΔΕΚΑΔΕΣ ΤΑΞΙΔΙΑ ΔΩΡΕΑΝ! Στην μισή Ελλάδα, στην Κωνσταντινούπολη, στα νησιά ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ. Σε όλα τα ταξίδια ήταν ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ!!!
Αυτό Τσίπρα το θεωρείς εσύ ΔΙΚΑΙΟ απέναντι στο ΣΥΝΟΛΟ των συνταξιούχων;
Αυτό Τσίπρα το θεωρείς εσύ ΔΙΚΑΙΟ απέναντι σε εμένα, τον εργαζόμενο που δουλεύω μεσα στην ανασφάλεια ΝΥΧΤΑ ΜΕΡΑ για ενα μεροκάματο;
ΕΓΩ Τσίπρα, ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΩΡΩ ΔΙΚΑΙΟ και ας πρόκειται για την μάνα μου...
Για ποιό λόγο Τσίπρα, το κόστος αυτων των ταξιδιών, να μη ΜΟΙΡΑΣΤΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ ως ΑΥΞΗΣΗ ΣΥΝΤΑΞΗΣ;
ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΤΣΙΠΡΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ Σ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ;
ΟΛΑ ΤΟΣΟ ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ;
Τσίπρα ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ
Τσίπρα ΛΕΣ ΜΙΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ κατα το δοκούν
Τσίπρα ΕΙΣΑΙ ΚΟΙΝΟΣ ΨΕΥΤΗΣ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ! ΒΙΑΖΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΔΙΚΑΙΟΥ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΙ ΕΝΑΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΤΣΙΠΡΑ... ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΑΛΕΥΕΙΣ ΝΑ ΚΑΠΕΛΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. ΚΙ ΕΣΥ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΡΕΚΛΟΚΕΝΤΑΥΡΟΙ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ... "ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ" ΔΥΝΑΜΕΩΝ
Δήλωσες οτι ο Προβόπουλος έδειξε στο υπόμνημά του οτι εφοσον οι πολιτες "επιβραβευσουν" την κυβερνητικη πολιτικη, την επομένη των εκλογών, θα έχουμε ΜΕΙΩΣΗ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ, ΝΕΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ, ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ!
Η Έκθεση Προβόπουλου αναφέρει ΡΗΤΑ :
"Η δημοσιονομική προσαρμογή, για να είναι πιο αποτελεσματική τα επόμενα χρόνια, πρέπει να στηριχθεί κυρίως στη μείωση των δαπανών.
Είναι βέβαια γεγονός ότι από την έναρξη εφαρμογής του Προγράμματος μέχρι σήμερα η μείωση των δαπανών ήταν μεγάλη.
Στηρίχθηκε όμως κατά κύριο λόγο στην περικοπή των μισθών και των συντάξεων, ενώ υπάρχουν μεγάλα περιθώρια για ουσιαστικές μειώσεις των δαπανών εφόσον αντιμετωπιστούν και εξαλειφθούν δομικές αδυναμίες του κράτους που παράγουν χρόνια ελλείμματα και χρέη. "
Στις προτάσεις του ο Προβόπουλος αναφέρεται ΜΟΝΟ σε επιδόματα Δημοσίων υπαλλήλων για τα οποία ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΚΟΠΟΥΝ αλλά ΝΑ ΤΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΟΣΟΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ!
Συγκεκριμένα :
«Σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο, επιδόματα ή άλλες μισθολογικές ρυθμίσεις που δίνονται σε μερικές δεκάδες υπαλλήλων με εξαιρετικά προσόντα ή με ειδικές συνθήκες εργασίας είναι πολύ εύκολο να διεκδικηθούν στη συνέχεια (με επιτυχία) και να χορηγηθούν σε εκατοντάδες χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων και μάλιστα αναδρομικά.
Απαιτείται πλήρης επανεξέταση και κατάργηση όλων των νομικών διαύλων μέσω των οποίων επιτυγχάνονται αυτά τα αποτελέσματα».
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!!!
ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΤΡΩΝΕ ΜΕ ΧΡΥΣΑ ΚΟΥΤΑΛΙΑ!!!
ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΔΥΟ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ!!!
Τσίπρα, τον Μάιο, κατά την ψήφιση του μνημονίου, επεσα σε κουβέντα δημοσίων υπαλλήλων στην Αλεξανδρούπολη. ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ηταν ανάστατοι για τις μειωσεις στους μισθούς τους.
Εμφανίστηκε ένας άλλος Τσίπρα, επίσης δημόσιος υπάλληλος! Και τους ενημέρωσε μεσα στην τρελή χαρά, πως περιμένει να του εκταμιεύσουν 70.000 ερώ (!!!) ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ, ως ΕΠΙΔΟΜΑ για την ανέγερση της ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ του!
ΤΙ ΕΙΧΕ ΣΥΜΒΕΙ ΤΣΙΠΡΑ ΘΑΡΡΕΙΣ;
Υπάρχει νόμος, ο οποίος εδινε ΕΠΙΔΟΜΑ ΓΙΑ ΑΝΕΓΕΡΣΗ 1ης ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ ΣΕ ΠΑΡΑΜΕΘΩΡΙΟ σε Δημόσιους Υπαλλήλους που η καταγωγή τους δεν ηταν από παραμεθόριο, προκειμένου να ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΣΕ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΕ ΠΑΡΑΜΕΘΟΡΙΟ ΠΕΡΙΟΧΗ!
Σήμερα, ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ, κερδίθηκε το δικαίωμα ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΜΕΘΩΡΙΟ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ, να ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΠΙΔΟΜΑ!!! Αλλος 30.000 ευρώ... άλλος 50.... άλλος 100.000 ευρώ!!!!
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ρε Τσιπρα να δω κι εγω λιγα ο ΕΡΜΟΣ; Που ουτε δανειο δεν μπορώ να πάρω να αλλαξω το σαράβαλο;
EINAI ΔΙΚΑΙΟ αυτό Τσίπρα;
Ο Προβόπουλος Τσίπρα, αναφέρεται ΟΧΙ ΣΕ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΚΑΠΗ, αλλά σε ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΠΑΡΟΧΩΝ ΤΟΥΣ!
Συγκεκριμένα :
«Από τη στιγμή που η πολιτεία βρέθηκε στην έσχατη ανάγκη να μειώσει τις συντάξεις, η λειτουργία των ΚΑΠΗ (με χρήματα των δήμων, τα οποία παίρνουν από το κράτος) δεν έχει κανένα νόημα.
Είναι προτιμότερο τα χρήματα αυτά να διατεθούν για αύξηση των συντάξεων.
Είναι γνωστό από τη θεωρία του καταναλωτή ότι η χρησιμότητα για τους καταναλωτές αυξάνεται περισσότερο με τη λήψη ενός χρηματικού ποσού, παρά με τη λήψη συγκεκριμένων αγαθών ίσης χρηματικής αξίας.
Δεν θα πρέπει επομένως να συνεχιστούν τα προγράμματα εκδρομών των ΚΑΠΗ στο εξωτερικό με επιχορήγηση των δήμων ούτε οι επταήμερες καλοκαιρινές διακοπές με κάλυψη ολόκληρου του κόστους από τους δήμους.
Εξάλλου, με τον τρόπο αυτό θα εξαλειφθεί και η διαφθορά που συνδέεται με τη λειτουργία των ΚΑΠΗ».
Tσίπρα, Η ΜΑΝΑ μου, τους τελευταίους 5 μήνες, ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΚΡΙΣΗΣ ΔΗΛΑΔΗ, έχει κάνει ΔΕΚΑΔΕΣ ΤΑΞΙΔΙΑ ΔΩΡΕΑΝ! Στην μισή Ελλάδα, στην Κωνσταντινούπολη, στα νησιά ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ. Σε όλα τα ταξίδια ήταν ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ!!!
Αυτό Τσίπρα το θεωρείς εσύ ΔΙΚΑΙΟ απέναντι στο ΣΥΝΟΛΟ των συνταξιούχων;
Αυτό Τσίπρα το θεωρείς εσύ ΔΙΚΑΙΟ απέναντι σε εμένα, τον εργαζόμενο που δουλεύω μεσα στην ανασφάλεια ΝΥΧΤΑ ΜΕΡΑ για ενα μεροκάματο;
ΕΓΩ Τσίπρα, ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΩΡΩ ΔΙΚΑΙΟ και ας πρόκειται για την μάνα μου...
Για ποιό λόγο Τσίπρα, το κόστος αυτων των ταξιδιών, να μη ΜΟΙΡΑΣΤΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ ως ΑΥΞΗΣΗ ΣΥΝΤΑΞΗΣ;
ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΤΣΙΠΡΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ Σ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ;
ΟΛΑ ΤΟΣΟ ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ;
Τσίπρα ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ
Τσίπρα ΛΕΣ ΜΙΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ κατα το δοκούν
Τσίπρα ΕΙΣΑΙ ΚΟΙΝΟΣ ΨΕΥΤΗΣ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ! ΒΙΑΖΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΔΙΚΑΙΟΥ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΙ ΕΝΑΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΤΣΙΠΡΑ... ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΑΛΕΥΕΙΣ ΝΑ ΚΑΠΕΛΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. ΚΙ ΕΣΥ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΡΕΚΛΟΚΕΝΤΑΥΡΟΙ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ... "ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ" ΔΥΝΑΜΕΩΝ
Γιατί η αναδιάρθρωση χρέους δεν λύνει το πρόβλημα
Άρθρο της Μιράντας Ξαφά*, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ την Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010
* Η κ. Μιράντα Ξαφά είναι σύμβουλος επενδύσεων στην IJ Partners.
Παρά τις διαρκείς διαβεβαιώσεις από επίσημα χείλη ότι αποκλείεται το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους, η διαφορά απόδοσης (spread) των ελληνικών 10ετών ομολόγων από τα αντίστοιχα γερμανικά συνεχίζει να ξεπερνά στις 800 μονάδες.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι επενδυτές θεωρούν ότι η Ελλάδα έχει πρόβλημα φερεγγυότητας και όχι ρευστότητας.
Πιστεύουν επομένως ότι η αναδιάρθρωση του χρέους είναι αναπόφευκτη τόσο λόγω του ύψους του χρέους όσο και λόγω της πτώσεως του ονομαστικού ΑΕΠ που συνεπάγεται η «εσωτερική υποτίμηση» (δηλ. ο αποπληθωρισμός) που απαιτείται για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας.
Υπάρχουν όμως και ισχυρά αντεπιχειρήματα.
Πρώτον, το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας δεν απορρέει από αδικαιολόγητα υψηλούς μισθούς στον ιδιωτικό τομέα.
Απορρέει από τη γιγάντωση του κράτους και τις παρεμβάσεις του στην οικονομία.
Το πελατειακό κράτος είναι αυτό που μοίρασε δανεικά, προμήθειες, άδειες και προσόδους σε ημετέρους εις βάρος της παραγωγικής βάσης της οικονομίας.
Το πελατειακό κράτος είναι αυτό που αναίρεσε τον ανταγωνισμό καθορίζοντας τα περιθώρια κέρδους και τις ελάχιστες αμοιβές σε μια σειρά από κλάδους και επαγγέλματα.
Το κράτος σήμερα φορολογεί υπέρμετρα τον ιδιωτικό τομέα για να συντηρήσει το υπερτροφικό και αναποτελεσματικό Δημόσιο.
Το ερώτημα είναι αν μια μετα-σοβιετική οικονομία σαν την ελληνική μπορεί να γίνει ανταγωνιστική.
Η απάντηση είναι ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με αποπληθωρισμό.
Μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τις διαρθρωτικές αλλαγές που περιλαμβάνονται στο Μνημόνιο, δηλαδή τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος πιο φιλικού προς τις επιχειρήσεις, τη μείωση της γραφειοκρατίας, το άνοιγμα των επαγγελμάτων, τις μεταρρυθμίσεις για μεγαλύτερη ευκαμψία στην αγορά εργασίας και πιο ανταγωνιστικές αγορές αγαθών και υπηρεσιών ώστε να ενισχυθεί η παραγωγικότητα.
Είναι προς το συμφέρον όλων –τόσο της Ελλάδας όσο και των πιστωτών της– να αποτραπεί μια αναδιάρθρωση του χρέους, που θα μείωνε την κεκτημένη ταχύτητα των μεταρρυθμίσεων.
Δεύτερον –και σημαντικότερο– όπως δείχνουν οι προβλέψεις του ΔΝΤ στο επικαιροποιημένο Μνημόνιο, το πρωτογενές πλεόνασμα (δηλ. τα έσοδα μείον τις δαπάνες πλην τόκων) που απαιτείται για να σταθεροποιηθεί ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ είναι πολύ υψηλό:
5,5% του ΑΕΠ, συγκρινόμενο με έλλειμμα 8,5% το 2009, δηλαδή η απαιτούμενη προσαρμογή είναι της τάξης του 14% του ΑΕΠ στην περίοδο 2010-14.
Βέβαια, πρωτογενή πλεονάσματα αυτής της τάξης μεγέθους δεν είναι πρωτάκουστα.
Τα πέτυχε και τα διατήρησε για χρόνια η γειτονική μας Τουρκία στη διάρκεια των δύο συνεχόμενων τριετών προγραμμάτων σταθεροποίησης που στήριξε το ΔΝΤ μετά τη συναλλαγματική και χρηματοπιστωτική κρίση του 2001.
Η διαφορά είναι ότι η Τουρκία δεν είχε πρωτογενές έλλειμμα αλλά πλεόνασμα όταν ξέσπασε η κρίση.
Ετσι η δημοσιονομική προσαρμογή βασίστηκε κυρίως στην πτώση του κόστους εξυπηρέτησης του χρέους και λιγότερο στην αύξηση του πρωτογενούς πλεονάσματος.
Αμέσως μετά την κρίση, οι δαπάνες για τόκους πάνω στο δημόσιο χρέος εκτινάχθηκαν στο 20% του ΑΕΠ, τόσο λόγω της υποτίμησης που αύξησε σημαντικά το κόστος εξυπηρέτησης του εξωτερικού χρέους όσο και λόγω της μεγάλης αύξησης των εγχώριων επιτοκίων που χρειάστηκε για να σταθεροποιηθεί το νόμισμα.
Στο τέλος της εξαετούς επιτήρησης από το ΔΝΤ, οι δαπάνες για τόκους είχαν μειωθεί στο 5% του ΑΕΠ, το συνολικό δημοσιονομικό έλλειμμα είχε σχεδόν μηδενιστεί, ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ ήταν σε σταθερά πτωτική τροχιά και η οικονομία είχε επιστρέψει σε αναπτυξιακή πορεία.
Αυτή η εξαιρετικά πετυχημένη προσπάθεια στηρίχθηκε κυρίως σε μια νομισματική πολιτική προσανατολισμένη στη σταθερότητα.
Η ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας, η κατάργηση της νομισματικής χρηματοδότησης των ελλειμμάτων, η αφαίρεση τεσσάρων μηδενικών από το νόμισμα, οι νέοι ρυθμιστικοί κανόνες για την επιτήρηση του τραπεζικού τομέα, όλα αυτά συνετέλεσαν στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης των αγορών και στη θεαματική πτώση των επιτοκίων.
Η ελληνική οικονομία απεκόμισε και αυτή μεγάλο κέρδος από την πτώση των επιτοκίων σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα στην πορεία προς την ΟΝΕ, κέρδος που δυστυχώς σπατάλησε για την επίτευξη βραχυπρόθεσμων αποτελεσμάτων.
Αντί να χρησιμοποιηθεί για τη μείωση του χρέους, η εξοικονόμηση σημαντικών πόρων από τη μείωση του κόστους εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους χρησιμοποιήθηκε για να αυξηθούν οι πρωτογενείς δαπάνες, τόσο πριν όσο και μετά την «απογραφή» του 2004.
Η οικονομία βρίσκεται επομένως τώρα αντιμέτωπη με την ανάγκη μιας τεράστιας προσαρμογής στο πρωτογενές έλλειμμα, το οποίο δεν θα μηδενιστεί ούτε μετά τα μέτρα ύψους 9 δισ. ευρώ που προβλέπεται να ληφθούν το 2011.
Η συνολική προσαρμογή που απαιτείται –της τάξης του 14% του ΑΕΠ, όπως προανέφερα– δεν θα επηρεαστεί σημαντικά από μια αναδιάρθρωση του χρέους, ακόμα και αν αυτή πάρει τη μορφή μείωσης του χρέους (haircut).
Το ΔΝΤ υπολογίζει ότι μια μείωση του χρέους κατά 50% θα μείωνε το πρωτογενές πλεόνασμα που απαιτείται για να σταθεροποιηθεί το χρέος από 5,5% στο 2,8% του ΑΕΠ, μειώνοντας έτσι την απαιτούμενη προσαρμογή από 14% σε 11,3% του ΑΕΠ, δηλ. κατά λιγότερο από ένα πέμπτο.
Επομένως μια αναδιάρθρωση του χρέους δεν θα λύσει το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας.
* Η κ. Μιράντα Ξαφά είναι σύμβουλος επενδύσεων στην IJ Partners.
Παρά τις διαρκείς διαβεβαιώσεις από επίσημα χείλη ότι αποκλείεται το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους, η διαφορά απόδοσης (spread) των ελληνικών 10ετών ομολόγων από τα αντίστοιχα γερμανικά συνεχίζει να ξεπερνά στις 800 μονάδες.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι επενδυτές θεωρούν ότι η Ελλάδα έχει πρόβλημα φερεγγυότητας και όχι ρευστότητας.
Πιστεύουν επομένως ότι η αναδιάρθρωση του χρέους είναι αναπόφευκτη τόσο λόγω του ύψους του χρέους όσο και λόγω της πτώσεως του ονομαστικού ΑΕΠ που συνεπάγεται η «εσωτερική υποτίμηση» (δηλ. ο αποπληθωρισμός) που απαιτείται για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας.
Υπάρχουν όμως και ισχυρά αντεπιχειρήματα.
Πρώτον, το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας δεν απορρέει από αδικαιολόγητα υψηλούς μισθούς στον ιδιωτικό τομέα.
Απορρέει από τη γιγάντωση του κράτους και τις παρεμβάσεις του στην οικονομία.
Το πελατειακό κράτος είναι αυτό που μοίρασε δανεικά, προμήθειες, άδειες και προσόδους σε ημετέρους εις βάρος της παραγωγικής βάσης της οικονομίας.
Το πελατειακό κράτος είναι αυτό που αναίρεσε τον ανταγωνισμό καθορίζοντας τα περιθώρια κέρδους και τις ελάχιστες αμοιβές σε μια σειρά από κλάδους και επαγγέλματα.
Το κράτος σήμερα φορολογεί υπέρμετρα τον ιδιωτικό τομέα για να συντηρήσει το υπερτροφικό και αναποτελεσματικό Δημόσιο.
Το ερώτημα είναι αν μια μετα-σοβιετική οικονομία σαν την ελληνική μπορεί να γίνει ανταγωνιστική.
Η απάντηση είναι ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με αποπληθωρισμό.
Μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τις διαρθρωτικές αλλαγές που περιλαμβάνονται στο Μνημόνιο, δηλαδή τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος πιο φιλικού προς τις επιχειρήσεις, τη μείωση της γραφειοκρατίας, το άνοιγμα των επαγγελμάτων, τις μεταρρυθμίσεις για μεγαλύτερη ευκαμψία στην αγορά εργασίας και πιο ανταγωνιστικές αγορές αγαθών και υπηρεσιών ώστε να ενισχυθεί η παραγωγικότητα.
Είναι προς το συμφέρον όλων –τόσο της Ελλάδας όσο και των πιστωτών της– να αποτραπεί μια αναδιάρθρωση του χρέους, που θα μείωνε την κεκτημένη ταχύτητα των μεταρρυθμίσεων.
Δεύτερον –και σημαντικότερο– όπως δείχνουν οι προβλέψεις του ΔΝΤ στο επικαιροποιημένο Μνημόνιο, το πρωτογενές πλεόνασμα (δηλ. τα έσοδα μείον τις δαπάνες πλην τόκων) που απαιτείται για να σταθεροποιηθεί ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ είναι πολύ υψηλό:
5,5% του ΑΕΠ, συγκρινόμενο με έλλειμμα 8,5% το 2009, δηλαδή η απαιτούμενη προσαρμογή είναι της τάξης του 14% του ΑΕΠ στην περίοδο 2010-14.
Βέβαια, πρωτογενή πλεονάσματα αυτής της τάξης μεγέθους δεν είναι πρωτάκουστα.
Τα πέτυχε και τα διατήρησε για χρόνια η γειτονική μας Τουρκία στη διάρκεια των δύο συνεχόμενων τριετών προγραμμάτων σταθεροποίησης που στήριξε το ΔΝΤ μετά τη συναλλαγματική και χρηματοπιστωτική κρίση του 2001.
Η διαφορά είναι ότι η Τουρκία δεν είχε πρωτογενές έλλειμμα αλλά πλεόνασμα όταν ξέσπασε η κρίση.
Ετσι η δημοσιονομική προσαρμογή βασίστηκε κυρίως στην πτώση του κόστους εξυπηρέτησης του χρέους και λιγότερο στην αύξηση του πρωτογενούς πλεονάσματος.
Αμέσως μετά την κρίση, οι δαπάνες για τόκους πάνω στο δημόσιο χρέος εκτινάχθηκαν στο 20% του ΑΕΠ, τόσο λόγω της υποτίμησης που αύξησε σημαντικά το κόστος εξυπηρέτησης του εξωτερικού χρέους όσο και λόγω της μεγάλης αύξησης των εγχώριων επιτοκίων που χρειάστηκε για να σταθεροποιηθεί το νόμισμα.
Στο τέλος της εξαετούς επιτήρησης από το ΔΝΤ, οι δαπάνες για τόκους είχαν μειωθεί στο 5% του ΑΕΠ, το συνολικό δημοσιονομικό έλλειμμα είχε σχεδόν μηδενιστεί, ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ ήταν σε σταθερά πτωτική τροχιά και η οικονομία είχε επιστρέψει σε αναπτυξιακή πορεία.
Αυτή η εξαιρετικά πετυχημένη προσπάθεια στηρίχθηκε κυρίως σε μια νομισματική πολιτική προσανατολισμένη στη σταθερότητα.
Η ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας, η κατάργηση της νομισματικής χρηματοδότησης των ελλειμμάτων, η αφαίρεση τεσσάρων μηδενικών από το νόμισμα, οι νέοι ρυθμιστικοί κανόνες για την επιτήρηση του τραπεζικού τομέα, όλα αυτά συνετέλεσαν στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης των αγορών και στη θεαματική πτώση των επιτοκίων.
Η ελληνική οικονομία απεκόμισε και αυτή μεγάλο κέρδος από την πτώση των επιτοκίων σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα στην πορεία προς την ΟΝΕ, κέρδος που δυστυχώς σπατάλησε για την επίτευξη βραχυπρόθεσμων αποτελεσμάτων.
Αντί να χρησιμοποιηθεί για τη μείωση του χρέους, η εξοικονόμηση σημαντικών πόρων από τη μείωση του κόστους εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους χρησιμοποιήθηκε για να αυξηθούν οι πρωτογενείς δαπάνες, τόσο πριν όσο και μετά την «απογραφή» του 2004.
Η οικονομία βρίσκεται επομένως τώρα αντιμέτωπη με την ανάγκη μιας τεράστιας προσαρμογής στο πρωτογενές έλλειμμα, το οποίο δεν θα μηδενιστεί ούτε μετά τα μέτρα ύψους 9 δισ. ευρώ που προβλέπεται να ληφθούν το 2011.
Η συνολική προσαρμογή που απαιτείται –της τάξης του 14% του ΑΕΠ, όπως προανέφερα– δεν θα επηρεαστεί σημαντικά από μια αναδιάρθρωση του χρέους, ακόμα και αν αυτή πάρει τη μορφή μείωσης του χρέους (haircut).
Το ΔΝΤ υπολογίζει ότι μια μείωση του χρέους κατά 50% θα μείωνε το πρωτογενές πλεόνασμα που απαιτείται για να σταθεροποιηθεί το χρέος από 5,5% στο 2,8% του ΑΕΠ, μειώνοντας έτσι την απαιτούμενη προσαρμογή από 14% σε 11,3% του ΑΕΠ, δηλ. κατά λιγότερο από ένα πέμπτο.
Επομένως μια αναδιάρθρωση του χρέους δεν θα λύσει το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας.
Μνημόνιο Συνεννόησης VS δημόσιο χρέος
Άρθρο της Μιράντας Ξαφά*, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ την Κυριακή 23 Μαΐου 2010
* Η κ. Μιράντα Ξαφά είναι σύμβουλος επενδύσεων στην IJ Partners.
Πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι στο Μνημόνιο Συνεννόησης με ΔΝΤ και Ε. Ε., γίνεται συζήτηση κατά πόσο συμφέρει την Ελλάδα η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.
Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα είναι ένα ηχηρό «όχι».
Το ΔΝΤ και οι εταίροι μας στην Ευρωζώνη συμφώνησαν να μας παραχωρήσουν δάνειο ύψους 110 δισ. ευρώ - ποσό χωρίς προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία - ώστε να αποτρέψουν τη βέβαιη χρεοκοπία της Ελλάδας, που θα συμπαρέσυρε κάποιες ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν ελληνικά ομόλογα και θα ασκούσε τεράστιες πιέσεις στα ομόλογα της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ιρλανδίας.
Το ποσό του δανείου καθορίστηκε με βάση την υπόθεση ότι η Ελλάδα δεν θα ανακτήσει την πρόσβαση στις διεθνείς κεφαλαιαγορές όσο διαρκεί το σταθεροποιητικό πρόγραμμα.
Τα 110 δισ. ευρώ καλύπτουν επομένως τις ακαθάριστες δανειακές ανάγκες του Δημοσίου για την επόμενη τριετία, οπότε υποτίθεται ότι η χώρα θα έχει σταθεροποιήσει το χρέος και θα μπορεί να επιστρέψει στις κεφαλαιαγορές, αν φυσικά τηρηθεί το χρονοδιάγραμμα μείωσης του ελλείμματος που συμφωνήθηκε.
Το να συζητάμε τώρα για αναδιάρθρωση του χρέους, μόλις δύο βδομάδες μετά την κύρωση της συμφωνίας από τη Βουλή και πριν ακόμα αποδείξουμε ότι μπορούμε να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις που αναλάβαμε έστω και για ένα τρίμηνο, εκπέμπει το μήνυμα ότι δεν έχουμε σκοπό να τηρήσουμε τις υποχρεώσεις μας και αναζητούμε εύκολες λύσεις.
Οι εταίροι μας στην Ευρωζώνη μάς παραχώρησαν δάνειο μαμούθ και εν συνεχεία συμφώνησαν σε πρόσθετο πακέτο ύψους 750 δισ., συγχρηματοδοτούμενο από το ΔΝΤ για να προστατεύσουν το κοινό νόμισμα και να αποτρέψουν μία γενικότερη κατάρρευση.
Το τελευταίο που χρειάζεται τώρα είναι να ανοίξουμε συζήτηση για αναδιάρθρωση του χρέους, που θα επηρεάσει αρνητικά τις τράπεζες των χωρών που μας δάνεισαν τα χρήματα και μπορεί να έχει μη ελεγχόμενες συνέπειες στο κοινό νόμισμα.
Οσοι υποστηρίζουν την άμεση αναδιάρθρωση του χρέους προφανώς δεν έχουν αντιληφθεί πόσο κρίσιμη είναι η περίοδος που διανύουμε για το μέλλον της Ευρώπης και τη θέση μας σε αυτήν.
Αντί να συζητάμε για αναδιάρθρωση του χρέους, καλό θα είναι να επικεντρωθούμε στην εφαρμογή του προγράμματος διάσωσης.
Το πρόγραμμα εμπεριέχει όλες τις μεταρρυθμίσεις που συζητάμε εδώ και δεκαετίες αλλά δεν τις εφαρμόζουμε λόγω «πολιτικού κόστους».
- Εκ βάθρων μεταρρύθμιση ασφαλιστικού,
- άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων,
- εισαγωγή αποτελεσματικού μηχανισμού ελέγχου των δαπανών,
- μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας,
- ουσιαστική απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας κ. λπ.
Τα πρώτα δείγματα γραφής στις διαρθρωτικές παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών για να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός δεν είναι ενθαρρυντικά.
Οι ενδοκυβερνητικές διαφωνίες ως προς τον τρόπο εφαρμογής των μέτρων, με ορισμένους να προτιμούν απελευθέρωση στα χαρτιά μόνο, δείχνει ότι η λογική του πολιτικού κόστους δεν έχει ξεπεραστεί.
Επιβεβαιώνονται έτσι οι αμφιβολίες που εξέφρασε πρόσφατα ο πρόεδρος του ΣΕΒ κατά πόσο ένα κρατικοδίαιτο πολιτικό σύστημα είναι σε θέση να απελευθερώσει την οικονομία από τα δεσμά του κρατισμού.
Ενώ ο πρωθυπουργός φαίνεται πεπεισμένος ότι ο μηχανισμός στήριξης είναι μια χρυσή ευκαιρία για να αλλάξει το εσωστρεφές αναπτυξιακό μοντέλο και να σταματήσουν ο παρασιτισμός και η αδιαφάνεια στο Δημόσιο, δεν μοιάζουν όλοι οι κυβερνητικοί παράγοντες να κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος.
Οπως επισημαίνει το ΔΝΤ στην παράγραφο 42 της έκθεσης που συνοδεύει τους όρους του δανείου:
«Το πρόγραμμα διαρθρωτικών αλλαγών είναι φιλόδοξο, αλλά υπάρχουν σημαντικές ασάφειες [...] το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων είναι απογοητευτικό και τα σχέδια αναδιάρθρωσης των δημοσίων επιχειρήσεων είναι αδύναμα».
Και πράγματι. Αντί να ξεκινήσει από την ακόμα κερδοφόρο ΔΕΗ, η κυβέρνηση στοχεύει στην ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, την ενσάρκωση της κρατικής κακοδιαχείρισης, λες και υπάρχει η παραμικρή περίπτωση επενδυτικού ενδιαφέροντος στη σημερινή του κατάσταση.
Τι θα συμβεί αν δεν τηρήσουμε τους όρους του Μνημονίου Συνεννόησης;
Η Γερμανία αυτήν την εβδομάδα το κατέστησε απόλυτα ξεκάθαρο: «Ελεγχόμενη» χρεοκοπία και έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη.
Εχοντας υποστεί μεγάλο πολιτικό κόστος ζητώντας από τους Γερμανούς φορολογουμένους να διασώσουν τους σπάταλους Ελληνες, η κ. Μέρκελ είναι αποφασισμένη να επιβάλει δημοσιονομική πειθαρχία προσφέροντας «δόντια» στο Σύμφωνο Σταθερότητας.
Το πρόγραμμα που παρουσίασε την περασμένη Τετάρτη για την ενίσχυση της Ευρωζώνης περιλαμβάνει διαδικασίες για ελεγχόμενη χρεοκοπία των «άσωτων» χωρών-μελών, ώστε να αποφευχθεί ένα domino effect γενικευμένης αστάθειας που θα απειλούσε τη σταθερότητα του ευρώ.
Το πρόγραμμα, βασισμένο στην πρόταση των Daniel Gros και Thomas Mayer του CEPS, ερμηνεύτηκε σαν προοίμιο αλλαγής της Συνθήκης ώστε να μπορεί μια χώρα-μέλος να εκδιωχθεί από την Ευρωζώνη.
Θα είναι ασυγχώρητο να φτάσουμε εκεί.
* Η κ. Μιράντα Ξαφά είναι σύμβουλος επενδύσεων στην IJ Partners.
Πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι στο Μνημόνιο Συνεννόησης με ΔΝΤ και Ε. Ε., γίνεται συζήτηση κατά πόσο συμφέρει την Ελλάδα η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.
Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα είναι ένα ηχηρό «όχι».
Το ΔΝΤ και οι εταίροι μας στην Ευρωζώνη συμφώνησαν να μας παραχωρήσουν δάνειο ύψους 110 δισ. ευρώ - ποσό χωρίς προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία - ώστε να αποτρέψουν τη βέβαιη χρεοκοπία της Ελλάδας, που θα συμπαρέσυρε κάποιες ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν ελληνικά ομόλογα και θα ασκούσε τεράστιες πιέσεις στα ομόλογα της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ιρλανδίας.
Το ποσό του δανείου καθορίστηκε με βάση την υπόθεση ότι η Ελλάδα δεν θα ανακτήσει την πρόσβαση στις διεθνείς κεφαλαιαγορές όσο διαρκεί το σταθεροποιητικό πρόγραμμα.
Τα 110 δισ. ευρώ καλύπτουν επομένως τις ακαθάριστες δανειακές ανάγκες του Δημοσίου για την επόμενη τριετία, οπότε υποτίθεται ότι η χώρα θα έχει σταθεροποιήσει το χρέος και θα μπορεί να επιστρέψει στις κεφαλαιαγορές, αν φυσικά τηρηθεί το χρονοδιάγραμμα μείωσης του ελλείμματος που συμφωνήθηκε.
Το να συζητάμε τώρα για αναδιάρθρωση του χρέους, μόλις δύο βδομάδες μετά την κύρωση της συμφωνίας από τη Βουλή και πριν ακόμα αποδείξουμε ότι μπορούμε να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις που αναλάβαμε έστω και για ένα τρίμηνο, εκπέμπει το μήνυμα ότι δεν έχουμε σκοπό να τηρήσουμε τις υποχρεώσεις μας και αναζητούμε εύκολες λύσεις.
Οι εταίροι μας στην Ευρωζώνη μάς παραχώρησαν δάνειο μαμούθ και εν συνεχεία συμφώνησαν σε πρόσθετο πακέτο ύψους 750 δισ., συγχρηματοδοτούμενο από το ΔΝΤ για να προστατεύσουν το κοινό νόμισμα και να αποτρέψουν μία γενικότερη κατάρρευση.
Το τελευταίο που χρειάζεται τώρα είναι να ανοίξουμε συζήτηση για αναδιάρθρωση του χρέους, που θα επηρεάσει αρνητικά τις τράπεζες των χωρών που μας δάνεισαν τα χρήματα και μπορεί να έχει μη ελεγχόμενες συνέπειες στο κοινό νόμισμα.
Οσοι υποστηρίζουν την άμεση αναδιάρθρωση του χρέους προφανώς δεν έχουν αντιληφθεί πόσο κρίσιμη είναι η περίοδος που διανύουμε για το μέλλον της Ευρώπης και τη θέση μας σε αυτήν.
Αντί να συζητάμε για αναδιάρθρωση του χρέους, καλό θα είναι να επικεντρωθούμε στην εφαρμογή του προγράμματος διάσωσης.
Το πρόγραμμα εμπεριέχει όλες τις μεταρρυθμίσεις που συζητάμε εδώ και δεκαετίες αλλά δεν τις εφαρμόζουμε λόγω «πολιτικού κόστους».
- Εκ βάθρων μεταρρύθμιση ασφαλιστικού,
- άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων,
- εισαγωγή αποτελεσματικού μηχανισμού ελέγχου των δαπανών,
- μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας,
- ουσιαστική απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας κ. λπ.
Τα πρώτα δείγματα γραφής στις διαρθρωτικές παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών για να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός δεν είναι ενθαρρυντικά.
Οι ενδοκυβερνητικές διαφωνίες ως προς τον τρόπο εφαρμογής των μέτρων, με ορισμένους να προτιμούν απελευθέρωση στα χαρτιά μόνο, δείχνει ότι η λογική του πολιτικού κόστους δεν έχει ξεπεραστεί.
Επιβεβαιώνονται έτσι οι αμφιβολίες που εξέφρασε πρόσφατα ο πρόεδρος του ΣΕΒ κατά πόσο ένα κρατικοδίαιτο πολιτικό σύστημα είναι σε θέση να απελευθερώσει την οικονομία από τα δεσμά του κρατισμού.
Ενώ ο πρωθυπουργός φαίνεται πεπεισμένος ότι ο μηχανισμός στήριξης είναι μια χρυσή ευκαιρία για να αλλάξει το εσωστρεφές αναπτυξιακό μοντέλο και να σταματήσουν ο παρασιτισμός και η αδιαφάνεια στο Δημόσιο, δεν μοιάζουν όλοι οι κυβερνητικοί παράγοντες να κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος.
Οπως επισημαίνει το ΔΝΤ στην παράγραφο 42 της έκθεσης που συνοδεύει τους όρους του δανείου:
«Το πρόγραμμα διαρθρωτικών αλλαγών είναι φιλόδοξο, αλλά υπάρχουν σημαντικές ασάφειες [...] το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων είναι απογοητευτικό και τα σχέδια αναδιάρθρωσης των δημοσίων επιχειρήσεων είναι αδύναμα».
Και πράγματι. Αντί να ξεκινήσει από την ακόμα κερδοφόρο ΔΕΗ, η κυβέρνηση στοχεύει στην ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, την ενσάρκωση της κρατικής κακοδιαχείρισης, λες και υπάρχει η παραμικρή περίπτωση επενδυτικού ενδιαφέροντος στη σημερινή του κατάσταση.
Τι θα συμβεί αν δεν τηρήσουμε τους όρους του Μνημονίου Συνεννόησης;
Η Γερμανία αυτήν την εβδομάδα το κατέστησε απόλυτα ξεκάθαρο: «Ελεγχόμενη» χρεοκοπία και έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη.
Εχοντας υποστεί μεγάλο πολιτικό κόστος ζητώντας από τους Γερμανούς φορολογουμένους να διασώσουν τους σπάταλους Ελληνες, η κ. Μέρκελ είναι αποφασισμένη να επιβάλει δημοσιονομική πειθαρχία προσφέροντας «δόντια» στο Σύμφωνο Σταθερότητας.
Το πρόγραμμα που παρουσίασε την περασμένη Τετάρτη για την ενίσχυση της Ευρωζώνης περιλαμβάνει διαδικασίες για ελεγχόμενη χρεοκοπία των «άσωτων» χωρών-μελών, ώστε να αποφευχθεί ένα domino effect γενικευμένης αστάθειας που θα απειλούσε τη σταθερότητα του ευρώ.
Το πρόγραμμα, βασισμένο στην πρόταση των Daniel Gros και Thomas Mayer του CEPS, ερμηνεύτηκε σαν προοίμιο αλλαγής της Συνθήκης ώστε να μπορεί μια χώρα-μέλος να εκδιωχθεί από την Ευρωζώνη.
Θα είναι ασυγχώρητο να φτάσουμε εκεί.
Τι σημαίνει Αναδιάρθρωση του Δημόσιου Χρέους
Η μάχη για την ελληνική οικονομία και κοινωνία
Η Ελλάδα στις 23 Απριλίου 2010 ζήτησε την ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, όταν πλέον είχε εξαντληθεί κάθε άλλο περιθώριο αντιμετώπισης της κρίσης με τις δικές μας δυνάμεις και αφού είχε αποτύχει κάθε προσπάθεια μεταστροφής του κλίματος στις αγορές, τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Με την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης, η Ελλάδα κερδίζει τον χρόνο που χρειάζεται για να γυρίσει σελίδα.
Αυτό τον χρόνο πρέπει τώρα να αξιοποιήσει η χώρα, ώστε βγαίνοντας από την κρίση η πατρίδα μας να είναι ισχυρότερη και πιο δημιουργική από ποτέ.
Δεν υπάρχει, όμως, ούτε λεπτό για χάσιμο. Γιατί δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία.
Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένοι που αντί να συστρατευθούν στη μεγάλη προσπάθεια, υποδεικνύουν ως λύση την αναδιάρθρωση του χρέους ή την στάση πληρωμών.
Ουσιαστικά προτείνεται η πτώχευση της χώρας, με την προσδοκία ότι μέρος του χρέους θα διαγραφεί.
Η κατάρρευση όμως της οικονομίας και της κοινωνίας μας δεν είναι επιλογή, είναι αντίθετα ο μεγάλος αντίπαλος που μαχόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις.
Η στάση πληρωμών θα ήταν το τίμημα της αποτυχίας, δεν μπορεί όμως να είναι η εθελούσια επιλογή μας.
Είναι προφανές ότι με την πτώχευση της χώρας απειλείται, ανάμεσα σε άλλα, η έξοδος από τη ζώνη του ευρώ, η κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων, η εξανέμιση των αποταμιεύσεων, με δυο λόγια καταφέρεται δυσβάστακτο πλήγμα στη χώρα μας.
Μπορεί αυτός ο οικονομικός και κοινωνικός Αρμαγεδδών να προκαλεί συνειρμούς επαναστατικού ηρωισμού σε ορισμένους ή φαντασιώσεις οικονομικής και κοινωνικής έκρηξης σε συνθήκες εργαστηρίου σε άλλους, στην πραγματικότητα όμως απειλεί ευθέως όλους μας, όλους τους πολίτες και πολύ περισσότερο τους πιο αδύναμους από αυτούς.
Τι είναι η αναδιάρθρωση του χρέους
Η αναδιάρθρωση του χρέους αφορά το λεγόμενο "hair cut" («κούρεμα») του χρέους, όπου ζητείται από τους πιστωτές που θα συμφωνήσουν να λάβουν μόνο ένα μέρος του κεφαλαίου τους.
Ουσιαστικά οι πιστωτές συμφωνούν να χάσουν μέρος από τις μελλοντικές πληρωμές που θα εξασφάλιζε το μη αποπληρωθέν δάνειό τους.
Η αναδιάρθρωση μπορεί να λάβει δύο μορφές:
- είτε, πρώτον, έκδοση νέων ομολόγων που αντικαθιστούν τα παλαιά με μικρότερη ονομαστική αξία (στην Αργεντινή έφθανε και μέχρι το 67% των παλαιών) και υψηλό επιτόκιο,
- είτε, δεύτερον, διατήρηση των υφιστάμενων με μικρότερο επιτόκιο και παράταση των προθεσμιών λήξης.
Και οι δύο εκδοχές είναι, βεβαίως, ίσης εν τέλει αξίας.
Το ύψος της αναδιάρθρωσης εξαρτάται από τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας να αποπληρώσει το διακανονιζόμενο χρέος και να παράγει ικανά πρωτογενή πλεονάσματα στο άμεσο μέλλον.
Επίσης, εξαρτάται από τις ευρύτερες δεσμεύσεις που αναλαμβάνει η χώρα για την υλοποίηση σκληρών μέτρων που θα εξασφαλίζουν τα πρωτογενή πλεονάσματα.
Με άλλα λόγια, και για την αναδιάρθρωση επιβάλλονται σκληροί όροι από τους δανειστές της χώρας, προκειμένου οι τελευταίοι να συμφωνήσουν.
Το πρόβλημα της ετερογένειας των πιστωτών
Σημαντικό πρόβλημα είναι η μεγάλη διασπορά και η ετερογένεια των πιστωτών και το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα συμφωνήσουν όλοι, πολύ περισσότερο καθώς ελλοχεύει το κίνητρο για κάποιον πιστωτή να μη συμφωνήσει με τους υπόλοιπους ώστε να εκβιάσει προνομιακή μεταχείριση.
Επιπλέον παρουσιάζονται ισχυρά νομικά προβλήματα καθώς είναι πιθανό μέτοχοι των τραπεζών που κατέχουν τα ελληνικά ομόλογα και οι οποίες θα συμφωνήσουν στην αναδιάρθρωση, να στραφούν κατά των διοικήσεων σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στην τοπική - εθνική νομοθεσία (βλ. Schwarcz, Steven L., Idiot's Guide' to Sovereign Debt Restructuring (January 12, 2004) - δείτε το δώ)
Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι το 1/5 των επενδυτών που κατείχαν ομόλογα της Αργεντινής αρνήθηκαν το πλαίσιο της αναδιάρθρωσης.
Η καταστροφική περίοδος μέχρι την υπογραφή της συμφωνίας...
Η συμφωνία αναδιάρθρωσης δεν επιτυγχάνεται σε λίγες μέρες.
Συνήθως χρειάζεται πολλούς μήνες, ανάλογα με το ύψος του χρέους, το εύρος του διακανονισμού αλλά και τον αριθμό ή το είδος των πιστωτών.
Ωστόσο η περίοδος αυτή είναι καταστροφική για την οικονομία και ιδιαίτερα επώδυνη για τους πολίτες, καθώς η πραγματική οικονομία διανύει την κρίση πλήρως εκτεθειμένη και απροστάτευτη.
Στον πίνακα που ακολουθεί μπορεί να δει κανείς πόσο διαφοροποιείται κατά περίπτωση το μήκος της διαπραγματευτικής περιόδου:
Η Ελλάδα στις 23 Απριλίου 2010 ζήτησε την ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, όταν πλέον είχε εξαντληθεί κάθε άλλο περιθώριο αντιμετώπισης της κρίσης με τις δικές μας δυνάμεις και αφού είχε αποτύχει κάθε προσπάθεια μεταστροφής του κλίματος στις αγορές, τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Με την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης, η Ελλάδα κερδίζει τον χρόνο που χρειάζεται για να γυρίσει σελίδα.
Αυτό τον χρόνο πρέπει τώρα να αξιοποιήσει η χώρα, ώστε βγαίνοντας από την κρίση η πατρίδα μας να είναι ισχυρότερη και πιο δημιουργική από ποτέ.
Δεν υπάρχει, όμως, ούτε λεπτό για χάσιμο. Γιατί δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία.
Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένοι που αντί να συστρατευθούν στη μεγάλη προσπάθεια, υποδεικνύουν ως λύση την αναδιάρθρωση του χρέους ή την στάση πληρωμών.
Ουσιαστικά προτείνεται η πτώχευση της χώρας, με την προσδοκία ότι μέρος του χρέους θα διαγραφεί.
Η κατάρρευση όμως της οικονομίας και της κοινωνίας μας δεν είναι επιλογή, είναι αντίθετα ο μεγάλος αντίπαλος που μαχόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις.
Η στάση πληρωμών θα ήταν το τίμημα της αποτυχίας, δεν μπορεί όμως να είναι η εθελούσια επιλογή μας.
Είναι προφανές ότι με την πτώχευση της χώρας απειλείται, ανάμεσα σε άλλα, η έξοδος από τη ζώνη του ευρώ, η κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων, η εξανέμιση των αποταμιεύσεων, με δυο λόγια καταφέρεται δυσβάστακτο πλήγμα στη χώρα μας.
Μπορεί αυτός ο οικονομικός και κοινωνικός Αρμαγεδδών να προκαλεί συνειρμούς επαναστατικού ηρωισμού σε ορισμένους ή φαντασιώσεις οικονομικής και κοινωνικής έκρηξης σε συνθήκες εργαστηρίου σε άλλους, στην πραγματικότητα όμως απειλεί ευθέως όλους μας, όλους τους πολίτες και πολύ περισσότερο τους πιο αδύναμους από αυτούς.
Τι είναι η αναδιάρθρωση του χρέους
Η αναδιάρθρωση του χρέους αφορά το λεγόμενο "hair cut" («κούρεμα») του χρέους, όπου ζητείται από τους πιστωτές που θα συμφωνήσουν να λάβουν μόνο ένα μέρος του κεφαλαίου τους.
Ουσιαστικά οι πιστωτές συμφωνούν να χάσουν μέρος από τις μελλοντικές πληρωμές που θα εξασφάλιζε το μη αποπληρωθέν δάνειό τους.
Η αναδιάρθρωση μπορεί να λάβει δύο μορφές:
- είτε, πρώτον, έκδοση νέων ομολόγων που αντικαθιστούν τα παλαιά με μικρότερη ονομαστική αξία (στην Αργεντινή έφθανε και μέχρι το 67% των παλαιών) και υψηλό επιτόκιο,
- είτε, δεύτερον, διατήρηση των υφιστάμενων με μικρότερο επιτόκιο και παράταση των προθεσμιών λήξης.
Και οι δύο εκδοχές είναι, βεβαίως, ίσης εν τέλει αξίας.
Το ύψος της αναδιάρθρωσης εξαρτάται από τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας να αποπληρώσει το διακανονιζόμενο χρέος και να παράγει ικανά πρωτογενή πλεονάσματα στο άμεσο μέλλον.
Επίσης, εξαρτάται από τις ευρύτερες δεσμεύσεις που αναλαμβάνει η χώρα για την υλοποίηση σκληρών μέτρων που θα εξασφαλίζουν τα πρωτογενή πλεονάσματα.
Με άλλα λόγια, και για την αναδιάρθρωση επιβάλλονται σκληροί όροι από τους δανειστές της χώρας, προκειμένου οι τελευταίοι να συμφωνήσουν.
Το πρόβλημα της ετερογένειας των πιστωτών
Σημαντικό πρόβλημα είναι η μεγάλη διασπορά και η ετερογένεια των πιστωτών και το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα συμφωνήσουν όλοι, πολύ περισσότερο καθώς ελλοχεύει το κίνητρο για κάποιον πιστωτή να μη συμφωνήσει με τους υπόλοιπους ώστε να εκβιάσει προνομιακή μεταχείριση.
Επιπλέον παρουσιάζονται ισχυρά νομικά προβλήματα καθώς είναι πιθανό μέτοχοι των τραπεζών που κατέχουν τα ελληνικά ομόλογα και οι οποίες θα συμφωνήσουν στην αναδιάρθρωση, να στραφούν κατά των διοικήσεων σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στην τοπική - εθνική νομοθεσία (βλ. Schwarcz, Steven L., Idiot's Guide' to Sovereign Debt Restructuring (January 12, 2004) - δείτε το δώ)
Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι το 1/5 των επενδυτών που κατείχαν ομόλογα της Αργεντινής αρνήθηκαν το πλαίσιο της αναδιάρθρωσης.
Η καταστροφική περίοδος μέχρι την υπογραφή της συμφωνίας...
Η συμφωνία αναδιάρθρωσης δεν επιτυγχάνεται σε λίγες μέρες.
Συνήθως χρειάζεται πολλούς μήνες, ανάλογα με το ύψος του χρέους, το εύρος του διακανονισμού αλλά και τον αριθμό ή το είδος των πιστωτών.
Ωστόσο η περίοδος αυτή είναι καταστροφική για την οικονομία και ιδιαίτερα επώδυνη για τους πολίτες, καθώς η πραγματική οικονομία διανύει την κρίση πλήρως εκτεθειμένη και απροστάτευτη.
Στον πίνακα που ακολουθεί μπορεί να δει κανείς πόσο διαφοροποιείται κατά περίπτωση το μήκος της διαπραγματευτικής περιόδου:
Πηγή: Dhillon A., Garcia-Fronti J., Ghosal S., Miller M. Debt Restructuring and Economic Recovery: Analyzing the Argentina swap. World Economy, Vol. 29, pp. 377-398, April 2006 - δείτε απόσπασμα εδώ.
Αυτό σημαίνει ότι για διάστημα που μπορεί να φτάσει και τους 40 μήνες (η περίπτωση της Αργεντινής) επικρατούν συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής ζούγκλας, καθώς οι πολίτες επιβιώνουν σε ένα κράτος που έχει καταρρεύσει, χωρίς πόρους και με έλλειψη κάθε σταθεράς.
Οι επιπτώσεις από την αναδιάρθρωση
i. Άμεσες
- Η πιο χαρακτηριστική από τις επιπτώσεις, με άμεσο αντίκρυσμα στην ευρύτερη οικονομία και τους πολίτες, είναι η ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, που συνεπάγεται πλήρη έλλειψη ρευστότητας στην αγορά, εκτίναξη των επιτοκίων δανεισμού, δέσμευση καταθέσεων και εν τέλει χρεοκοπία τραπεζών που, μετά τις απώλειες από το hair cut, δεν θα έχουν ικανά κεφάλαια για να λειτουργήσουν.
- Μαζί με τις τράπεζες, πλήττονται και οι άλλοι κάτοχοι ομολόγων ή μετοχών τραπεζών, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται ασφαλιστικά ταμεία, μικρομέτοχοι κ.ά.
ii. Έμμεσες
- Πτώση του € και περαιτέρω του εθνικού νομίσματος
- Απώλεια κεφαλαίου για όσους έχουν καταθέσεις σε τράπεζες που τυχόν οδηγηθούν σε χρεοκοπία
- Απώλεια εισοδήματος στις χώρες στις οποίες εδρεύουν οι πιστώτριες τράπεζες καθώς θα προκληθούν δευτερογενείς αρνητικές επιπτώσεις στις οικονομίες τους.
Στην περίπτωση της Αργεντινής έχει εκτιμηθεί ότι το κόστος της αναδιάρθρωσης αναλύεται ως
- άμεσο κόστος 83,63 δισ $, και
- έμμεσο κόστος 23,2 δισ $
τη στιγμή που το συνολικό προς διακανονισμό χρέος της Αργεντινής ήταν 79.7 δισ $.
Δηλαδή, το κόστος της αναδιάρθρωσης ήταν 33% περισσότερο από το αρχικό χρέος που αναδιαρθρώθηκε! (Βλ. Shapiro R. & Pham N. (2006) "Discredited - The impact of Argentina's Sovereing Debt Default and Debt Restructuring on US Taxpayers and Investors" - δείτε το εδώ).
Πολιτικές και οικονομικές πιέσεις
Το ύψος της συνολικής τελικής επιβάρυνσης θέτει τη χώρα που προβαίνει σε αναδιάρθρωση σε ιδιαίτερα δυσχερή θέση, τόσο σε επίπεδο διεθνών πολιτικών και οικονομικών σχέσεων όσο και σε επίπεδο σχέσεων με τις διεθνείς αγορές.
Χαρακτηριστικά η Αργεντινή δέχθηκε τεράστιες πολιτικές πιέσεις με στόχο την εξυπηρέτηση των πιστωτών της.
Οι πιέσεις αυτές ήταν διακρατικές ενώ στην ίδια κατεύθυνση λειτούργησαν και οι τράπεζες των χωρών του G7 μέσω του περιορισμού των πιστώσεων για εξαγωγές προς τρίτες χώρες.
Επίσης πιέσεις ενεργοποιήθηκαν και μέσω του ΔΝΤ στη διαδικασία προσδιορισμού των όρων οποιασδήποτε βοήθειας (βλ . Dhillon A., Garcia-Fronti J., Ghosal S., Miller M. Debt Restructuring and Economic Recovery: Analyzing the Argentina swap. Journal compilation 2006).
Όλα αυτά οδηγούν μια χώρα σε ομηρία και την οικονομία σε ασφυξία.
Κατάρρευση πιστοληπτικής αξιολόγησης
Μετά την αναδιάρθρωση επέρχεται μεγάλη μείωση της πιστοληπτικής ικανότητας, που καθιστά απαγορευτική την οποιαδήποτε προσφυγή στις διεθνείς αγορές για δανεισμό (απευθείας ή μέσω διάθεσης ομολόγων).
Η Αργεντινή μέχρι σήμερα δεν έχει πρόσβαση στις διεθνείς αγορές παρά το γεγονός ότι στην τριετία μετά το 2005 παρουσίασε μέσο ρυθμό ανάπτυξης 8%.
Ακόμη λοιπόν και αν διακανονιστεί το παλιό χρέος, παρουσιάζεται το φαινόμενο να αδυνατεί η χώρα να χρηματοδοτηθεί για τις τρέχουσες ανάγκες της (συμπεριλαμβανομένης της πληρωμής μισθών-συντάξεων, των δημοσίων επενδύσεων κλπ.), σε τρόπο ώστε να αναπαράγεται το αδιέξοδο σε φαύλο κύκλο υπερχρέωσης και κρίσης.
Το εφιαλτικό «μετά»: Η κερδοσκοπία συνεχίζεται
Η αναδιάρθρωση του χρέους καταλήγει ουσιαστικά στην έκδοση νέων ομολόγων που και αυτά θα αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης στις διεθνείς αγορές.
Η ανισορροπία που μπορεί να προκληθεί από τις κερδοσκοπικές κινήσεις έναντι αυτών των ομολόγων παραμένει.
Η εκτίναξη των spreads δεν αντιμετωπίζεται, ούτε και, περαιτέρω, η άνοδος των επιτοκίων δανεισμού στη χώρα.
Μια απάντηση της Ε.Ε.
Οι αδυναμίες του συστήματος πτώχευσης - αναδιάρθρωσης χρεών κρατών και τα υψηλότατα κόστη που δημιουργήθηκαν στις προηγούμενες περιπτώσεις αναδιάρθρωσης (Αργεντινή κλπ.) έχουν οδηγήσει σε ευρεία συζήτηση για τη διαμόρφωση πλαισίου που να ρυθμίζει τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των χωρών που υποχρεώνονται να προβούν σε τέτοιες ενέργειες.
Αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της συζήτησης είναι και η απόφαση της ΕΕ για τη διαμόρφωση μηχανισμού που υποστηρίζει κράτη που αντιμετωπίζουν πρόβλημα δανεισμού.
Συμπέρασμα:
- Η αναδιάρθρωση του χρέους καταλήγει σε επιβάρυνση μεγαλύτερη από το αρχικό ποσό τους διακανονιζόμενου χρέους
- Οι επιπτώσεις στο εθνικό οικονομικό σύστημα είναι άμεσες και συμπεριλαμβάνουν μεγάλη κρίση ρευστότητας και χρεοκοπία τραπεζών
- Οι επιπτώσεις στο διεθνές οικονομικό σύστημα εγείρουν τεράστιες πολιτικές πιέσεις για ικανοποίηση των πιστωτών
- Οι πιέσεις αυτές αφορούν τόσο την πολιτική διαπραγμάτευση για το διακανονισμό του χρέους όσο και τις άμεσες διεθνείς οικονομικές συναλλαγές της χώρας
- Η χώρα τίθεται σε δυσμενή θέση στο πλαίσιο των διεθνών πολιτικών και οικονομικών της σχέσεων
- Η χώρα ουσιαστικά εξοβελίζεται από τις διεθνείς αγορές
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
